Ga naar inhoud Ga naar navigatie

Zijn behoeftes werden erkend

Wieke Ristimakie, moeder van een zoon (2020) en een dochter (2022).

‘Zijn behoeftes werden erkend’

‘Toen we onze oudste zoon kregen, kozen we voor de Villa, omdat we ons erg vinden in de visie van de Buitenkans. Hij had het daar erg naar zijn zin. Met anderhalf jaar kende hij alle pedagogisch medewerkers bij naam, hij zat lekker in zijn vel, we kregen foto’s dat hij lekker in de modder speelde.

 

‘Toen we onze oudste zoon kregen, kozen we voor de Villa, omdat we ons erg vinden in de visie van de Buitenkans. Hij had het daar erg naar zijn zin. Met anderhalf jaar kende hij alle pedagogisch medewerkers bij naam, hij zat lekker in zijn vel, we kregen foto’s dat hij lekker in de modder speelde. Wegens omstandigheden moest hij een poosje naar een reguliere peuteropvang. Daar werd veel minder gekeken naar zijn behoeftes. Zo moest hij in het speellokaal spelen, terwijl hij dat helemaal niet fijn vond. Steeds als we hem wegbrachten, begon hij te huilen. Dat was voor ons een bevestiging dat de Buitenkans een veel betere plek voor hem was en daarom hebben we hem weer daarheen gebracht. Hier gingen de peuters ook weleens naar het speellokaal, maar dan maakte de pedagogisch medewerkster voor hem een afgebakend hoekje met wat boeken. Vanuit een veilige situatie mocht hij die plek gaan ontdekken, niet omdat het moest. Zijn behoeftes werden erkend en dat is voor hem heel belangrijk.

Niek kwam op de basisschool in een groep terecht die al bijna compleet was. Hij is iets minder sociaal en voor hem was het best intimiderend om in een groep terecht te komen waar iedereen elkaar al kent. Het was fi jn dat hij op de peutergroep zat, zo was de overgang veel kleiner. Hij ging ook regelmatig even terug naar de veiligheid van de peutergroep.

Wat me het meest aanspreekt is dat kinderen gezien worden vanwege hun kwaliteiten. Dan staan ze vanaf het begin goed in hun kracht, in plaats van dat ze geconditioneerd zijn om bepaalde dingen te doen en op latere leeftijd dat moeten afpellen en hervinden. Ik hoop voor de kinderen dat ze dichterbij zichzelf blijven. Ook vind ik het mooi dat men zich op de Buitenkans bewust is van de seizoenen en van de aarde. Dat je niet alleen naar jezelf kijkt, maar ook naar de verzorging van de aarde. Ik heb voor deze school gekozen omdat ik me daar graag meer in wil verdiepen. Ik probeer een bewuste ouder te zijn en de school ondersteunt me daarin. Het mooie vind ik dat je gelijkgestemde ouders ontmoet, die dezelfde mindset hebben. Zo leer je van elkaar.

Ik ben nieuwsgierig hoe de Buitenkans zich verder gaat ontwikkelen. En of je kinderen daar dus anders van worden dan jij bent geworden. Wat kan er tot bloei komen als je het anders aanpakt?’

Diepte interviews

Doen wat je zegt

Doeke werkt nu vier jaar als mentor, veelal op de oudste groepen. ‘Ik ben zelf Reggio opgevoed’, vertelt hij. Zijn moeder werkte voorheen op de Buitenkans en werkte ook thuis met de visie van Reggio. Dat sprak Doeke aan: ‘Ik vind die honderd talen heel belangrijk, dat ieder kind op z’n eigen manier mag leren en intrinsiek gemotiveerd is. En doordat er een mentor op iedere groep staat, is het welbevinden heel hoog.

Een fijne ruimte

Jelien Veenstra werkt als conceptontwikkelaar en is moeder van drie kinderen op de Buitenkans. Bij de Buitenkans kreeg ze de opdracht om aan de slag te gaan met ‘de ruimte als pedagoog’. De omgeving is heel belangrijk op de Buitenkans. Ouders geeft het ook veel vertrouwen als ze zien wat er wordt aangeboden, waar de kinderen mee bezig zijn en hoe ze worden geïnspireerd.

Competent

Femke Rinsma is directeur van het kinderopvangdeel van de Buitenkans en al sinds 2005 betrokken bij dit kindcentrum, dat werkt vanuit de pedagogiek van Reggio Emilia. Vanuit een diepe overtuiging dat kinderen competent zijn, pleit ze voor procesgericht onderwijs met een brede basis, waarin kinderen op hun eigen tempo en vooral van elkaar leren. In dit interview vertelt ze waarom die aanpak een echte kanteling in denken vraagt en hoe begeleiders leren om kinderen te begeleiden in plaats van te leiden.